Düşünsenize şöyle bir nelere özlem duyduk. Neleri hatırlayınca burnumuzun direği sızladı. Neler için “ah keşkelerimiz” oldu.

Özlem öylesine tarifsiz bir duygudur ki ; her bedende, her ruhta  etkisi farklıdır .Kimi zaman kanatlanıp uçmak ister yürek özlem duyduğuna, kimi zaman ise tarifsiz ve derindedir…

Özlem sesini duyamadıklarını, yüzünü göremediklerini, elinin erişemediklerini hatırlatır kalbe. Keşkeler biriktirmek istemediğimiz her an özlem bir köşeden çıkagelir. Bazen, sıcacık bir sarılışta, bazen terleyen avuçlarda, bazen ise yürek sızısındadır özlem. Bazen çöl sıcağında bir yudum suya hasret kalmak gibidir, bazen buzdan bir denize düşmek kadar keskin ve serttir. Gereksiz kalabalıklarda tek gerekli insanı aramaktır bazen, bazen ise yalnızlıkta özlenen binlerce yüze hasret kalmaktır.

Bazen anne şevkatidir özlem, bazen ise babanın koruyan gölgesidir. Bazen tüm evi saran sıcacık çöreğin kokusundadır özlem, bazen ise çalan yanık bir türküye eşlik ederken dalıp gittiğin baba ocağındadır özlem.

Bazen kalakalmak, bazen kalamamak, bazen ise gidememektir özlem. Çaresizliktir özlem ,başı sonu belli olmayan bir araftır .

Gün sayarken kavuşabilmek adına takvimlerden yaprak koparmaktır özlemek. Bir sabah ansızın kilometrelerce uzaktaki sevgiliye yapılan sürprizdir özlemek .Araya mesafeler girse bile sen hep aklımdasın diyebilmenin en tatlı yoludur .

Bazen mevsimleri, yılları devirmektir; aylarca özlediğini söyleyememek, yıllarca hep aynı rüyada onu görmek ,bazen ise içine doğmaktır. Bir sigaranın dumanında, bazen edilen bir duada, tutulan niyette, bakılan iki mahur gözdedir özlemek.

Bazen dostlarla meşktir, sevgiliyle aşktır, anne babayla barışmak, kardeşle sarışmaktır özlem. Bazen sıcacık bir nefeste, bazen camın buğusuna çizilen resimdedir özlem .

Özlem işte bu herkes de farklıdır etkisi. Ama şu da bir gerçektir ki özlemek, acısıyla, tatlısıyla yaşadığını hissetmektir. Varoluş sebebidir. Yerine göre bir imtihandır özlemek ;  bedeli ağır ama sonuçları mükemmel olan .Sabretmektir özlemek ; Pişmanlıklarda “keşkeler” ,tebessümlerde “iyikiler” arasında gelgitleri olan bir insan gibi …

Anıların kucağında büyüyen bir bebek gibi narin, tozlu raflarda bekleyen bir günlük gibi içi dolu, dokunsan ağlayacak misali kırılgandır özlem.

İçimizde büyür büyür de taşar özlemlerimiz. Ancak önemli olan değerini bilmektir özlem duyduğumuzun. İçimizde büyütmeden paylaşabilmektir ne denli özlediğimizi. Ellerini tutup gözlerine bakarken dökülüp gitmesine izin vermektir sözcüklerin. Kalpten gelen ,dudaklarda nağmelenen o dizeler dargınları barıştırır ,umutları filizlendirir ,günü güzelleştirir .

Özlemek ;Acısıyla, tatlısıyla yaşadığımızı hissetmektir .Varoluş sebebidir ,imtihandır kimileri için bedeli ağır ama mükafatı güzel olan .Sabırdır özlemek .

Umarım ki özlemlerimiz bizleri geçmişe götürüp yüzümüzde tatlı bir tebessüm bırakırken yaşadığımız andan haz almamıza vesile kılsın. Çünkü unutmayalım ki; bugünümüz gelecekte özlem duyduğumuz nadide zaman dilimleri olacaktır.

Hayata dair yeni bir yazıyla yeniden sizlerle olmak dileğiyle. Keyifli okumalar